Pietraszewski, dziennikarz katowickiej „Gazety Wyborczej” napisał w numerze z 19 kwietnia 2007: „Jędruch chciał głowy prokuratora?”.

To zwykła prowokacja „GW” i jej dziennikarza Pietraszewskiego, do której użyto tymczasowo aresztowanych. Jeden nazywał się Ziemnicki, a drugi Wierzbicki i oni zeznali, że słyszeli, jak krzyczałem do aresztowanego Sebastiana Kimela: „Zabij prokuratora Tadlę!”. Tadla to prokurator prowadzący sprawę „Colloseum”. Kimel miał przebywać w celi odległej od mojej, licząc w linii łamanej, o półtora kilometra, w innym bloku. Wg ich zeznań krzyczałem tak od miesiąca maja do września 2006. Kiedy doszło w katowickim CBŚ do konfrontacji z Ziemnickim, zacząłem się śmiać, ponieważ Ziemnicki to zwykły policyjny konfident, chodził po areszcie, rzucany przez administrację po różnych celach, i kapował; ma 17 lat do odsiedzenia za handel bronią i narkotykami. Nie przywiązywałem wagi do zeznań tego człowieka. Natomiast, gdy wprowadzono na salę Wierzbickiego, 180-kilogramową żywą „lochę”, świadka koronnego, już przestało mi być do śmiechu. Potwierdził on zeznania Ziemnickiego mówiąc, że gdy siedział w celi pode mną, z Ziemnickim, to słyszał, jak krzyczałem do Kimela, żeby ten zabił Tadlę.

Sylwester Latkowski w artykule „Strzał z wykroku” („Polityka nr 23” z 9 czerwca 2007) pisze o niejakim Piotrze W. jako „Jednym z najważniejszych świadków w sprawie zabójstwa Marka Papały”. Czy Piotr W. to Wierzbicki?

Tak. Wierzbicki to jest ten sam świadek, który zeznawał w sprawie Marka Papały; który podobno na własne uszy słyszał od Boguckiego, że ten zastrzelił generała. Nie wiem, czy jest to jego prawdziwe nazwisko. Miał pseudonim „Generał”. O ile, jak wcześniej mówiłem, grę Ziemnickiego mogłem potraktować jako nieudolnie podjętą „grę operacyjną prokuratury”, to pojawienie się Wierzbickiego w mojej sprawie przeraziło mnie. Swego czasu prasa mocno rozpisywała się o nim, między innymi „Polityka” z 9 czerwca 2007. W tymże tygodniku Sylwester Latkowski przytoczył zdanie Sądu Rejonowego w Nowej Hucie (II k 1321/02), który uznał Piotra W. za kłamcę: „Oczywistą jawi się konkluzja, że tak wyjaśniając i zeznając Piotr W. najzwyczajniej mija się z prawdą, a że nie mógł się z tą prawdą mijać nieświadomie, bo wszak mówił o tym, co miał wiedzieć z własnych obserwacji i na podstawie własnej wiedzy, to inaczej aniżeli kłamliwymi tych wszystkich fragmentów jego wyjaśnień i zeznań nie można ocenić”. Latkowski w „Polityce” nie napisał o nim, że jest „dyżurnym świadkiem prokuratury”...

(cały tekst w 1 numerze DONOSU)

Józef Jędruch

Byłem stawiany nago w pozycji zasadniczej z rozstawionymi nogami, a strażnicy więzienni przechodzili przez moją celę
i przyglądali mi się z bliska. To było upokarzające”. Tej treści oświadczenie opublikował na blogu swojego prawnika amerykański żołnierz Bradley Manning, a następnie zacytował je Axel Springer na łamach wydawanego przez siebie tygodnika „Newsweek”, w artykule „Oto jest głowa zdrajcy”

    Dlaczego newsweekowy red. Deptuła opatrzył swój artykuł tytułem sugerującym winę żołnierza? Czytamy w tygodniku, że Pentagon utrzymuje, iż w takim traktowaniu Bradleya nie ma niczego niezwykłego. „Standart operating procedure” – mówią śledczy. „Przedłużona izolacja i wymuszona bezczynność” – oskarża Amerykańska Unia wolności Obywatelskich (ACLU) .

    Artykuł „Oto jest głowa zdrajcy”, w którym czytamy, między innymi: „Amerykańska armia nie cacka się z człowiekiem, który wymierzył jej od lat największy policzek – przekazał setki tysięcy tajnych dokumentów portalowi WikiLeaks, a Manning przebywa w pojedynczej celi o wymiarach 1,8 na 3,6 m, bez okna, przez 24 godziny na dobę”, skłonił mnie do podzielenia się refleksją na temat tych standardowych procedur, którym Manning jest poddawany. Podobne procedury stosuje się w Polsce w stosunku do rodaków, których osadza się bezprawnie w więzieniach, często za zgodą naszych polityków.
 
    Deprywacja sensoryczna, tak nazywa się owa standardowa procedura, została wymyślona i rozwinięta przez amerykańskiego doktora Ewena Camerona na zlecenie CIA
w latach 50. Tortury czy, jak określa to CIA, przesłuchania z zastosowaniem przymusu, to jedna z metod, za pomocą, których więźniów wpędza się w stan głębokiej dezorientacji oraz poddaje wstrząsom, aby w ten sposób zmusić ich do pójścia na ustępstwa wbrew własnej woli. Bardziej drastyczną metodą są elektrowstrząsy; zalecał je doktor Cameron. Można stosować również zestawy technik mniej inwazyjnych, ale działających tak samo, a nawet lepiej. Cameron deprywację sensoryczną początkowo testował na studentach, ale że ich wydolność psychofizyczna była liczona w dniach, zbyt krótko, doktor podjął decyzję przeprowadzania eksperymentów na pacjentach szpitala psychiatrycznego. Osoby im poddane były izolowane, każda przebywała w oddzielnym pokoju, kazano im nosić czarne gogle oraz słuchawki, przez które puszczano biały szum. Na rękach ludzie ci nosili tekturowe tuby, które uniemożliwiały posługiwanie się zmysłem dotyku...    
   
(cały tekst w 1 numerze DONOSU)

Zamieszczone rysunki pochodzą z filmu „Shock Doctrine”  reż. Michael Winterbottom, Mat Whitecross, 2009 rok.

Józef Jędruch

Śmierć jest tematem, o którym każdy z nas woli nie rozmawiać. Czy dobrze?

To prawda, że temat śmierci jest trudny, ale unikając go postępujemy tak, jakbyśmy ciągle w nim tkwili. Czym więcej o śmierci mówimy, im częściej pozwalamy sobie na jej przeżywanie i godzenie się z jej nieuchronnością, tym łatwiej sobie z nią poradzić, gdy nas dotknie w jakiś sposób. Jednakże warto przy tym pamiętać, że rozmowa o śmierci nie może być głównym motywem naszego dalszego życia.

Jak wpływa na nas śmierć bardzo bliskiej nam osoby – brata, siostry, mamy czy taty, zwłaszcza, gdy któreś z nich ginie tragicznie i nagle?

Jest to zdarzenie, które z reguły nas druzgocze. Popadamy w rozpacz i frustrację, a ta z kolei wywołuje w nas niesamowitą wściekłość i zadajemy sobie wtedy pytanie, dlaczego właśnie mnie to dotknęło; zastanawiamy się, kto jest temu winien. Jeżeli nie pogodzimy się ze stratą bliskiego, to przez całe życie będziemy szukać winnego, bo tylko tak będziemy mogli, choć na chwilę, poczuć spokój. Ale ucierpi na tym nasz wizerunek; oto będziemy przedstawiać sobą obraz zgorzkniałego i sfrustrowanego człowieka, co może doprowadzić do głębokiej depresji, z której bardzo trudno jest się wyleczyć.

Jarosław Kaczyński przeżył w 2010 roku tragedię rodzinną. Czy po takiej traumie może i powinien uczestniczyć w życiu publicznym?

Tragedia często wyklucza nas z naszej dotychczasowej działalności, dlatego Jarosław Kaczyński powinien wycofywać się z życia publicznego, gdyż podejmowane przez niego działania często naznaczone są emocjami i goryczą. Aktywność publiczna bardziej rozdrapuje rany, niż je goi...

(cały tekst w 2 numerze DONOSU)

Magdalena Łyko

Postawcie Ziobrę przed Trybunałem Stanu!

Oto jednoznaczne stwierdzenia wyrażone w projekcie stanowiska Komisji Śledczej do zbadania okoliczności tragicznej śmierci byłej posłanki Barbary Blidy.

W swoich wnioskach personalnych dotyczących odpowiedzialności konstytucyjnej SKBB uznaje, iż Jarosław Kaczyński powinien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za to, że: od 10 lipca 2006 r. do 16 listopada 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów RP, realizując koncepcję wykluczenia dużych grup obywateli, stworzył system
eliminowania przy zastosowania przepisów prawa karnego w stosunku do poszczególnych osób zaliczonych do tych grup, w szczególności w stosunku do Barbary Blidy; w dniu 11 września 2006 r. jako Prezes Rady Ministrów wydał zarządzenie nr 138 oraz w dniu 11 kwietnia 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów wydał zarządzenie nr 40, czym doprowadził do
ustanowienia wyższej pozycji prawnej Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobro w stosunku do innych ministrów konstytucyjnych; co najmniej dwukrotnie, w dniu 26 lutego 2007 r. i w dniu 27 marca 2007 r. jako Prezes Rady Ministrów zorganizował nieformalne narady, w których brał udział Minister Sprawiedliwości-Prokurator Generalny Zbigniew
Ziobro i inne osoby, w tym kierujące organami władzy rządowej, podczas których podejmowane były decyzje zastrzeżone dla konkretnych prokuratorów i szefów ABW oraz przekazywane niejawne informacje dotyczące spraw prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w Katowicach.

Natomiast Zbigniew Ziobro powinien ponieść odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu za to, że: w okresie od 31 października 2005 r. do 7 września 2007 r. i od 11 września 2007 r. do 16 listopada 2007 r. jako Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny stworzył...

(cały tekst w 2 numerze DONOSU)

Józef Jędruch